Fons Janssens

Essen, 3 maart 1996

Beste vrienden, Pinokkelijners,

Zoals u ziet heb ik vanavond geen gewoon kostuum aan, maar een buitengewoon kostuum. Dit is een Versace. En ik heb dit buitengewoon kostuum aangedaan voor een buitengewone gebeurtenis. We vieren hier vanavond namelijk de 80ste verjaardag van onze président-fondateur, Fons Janssens. Een gebeurtenis, beste vrienden, die wij niet zomaar willen laten voorbijgaan.

Ik herinner mij, het was in oktober '74, dat de zoon van Fons, Joos, op een avond bij mij kwam. Hij vertelde me over zijn ouders en over hoe diep Fons in de put zat na het overlijden van Elza. Enkele van de kinderen hadden hun vader voorgesteld om terug toneel te gaan spelen om zijn gedachten te verzetten. Fons was in zijn jonge tijd namelijk de "jeune premier" van de Wildertse toneelscène geweest.

De familie Janssens had inmiddels onder de naam "Pinokkelijn" en in de regie van de Fons het stuk "Zeg het met Bloemen" gespeeld; het werd gespeeld voor de KAV van't dorp en die zag dat het goed was. Enfin, Joos vertelde me dat ze nu een avondvullend stuk hadden gekozen, "De avond van de zevende juli", en dat Fons nu zelf zou meespelen. Ze hadden een regisseur nodig en Joos, die me al had zien optreden in de familie Verbeeck, vroeg me of ik dat wou doen. Ik zei "ja" en daar heb ik nooit spijt van gehad. Ik leerde toen Fons Janssens kennen en ik werd direct aangesproken door zijn beminnelijkheid en zijn grote natuurlijke charme. Ik denk dat ieder van ons hetzelfde gevoel heeft gehad als hij of zij met Fons kennis maakte.

Al die jaren, Fons, bent U de vader van Pinokkelijn gebleven, de veilige have voor alle leden, de toevlucht voor de nerveuzen, de trooster van de moedelozen.

Elke productie, ook degene waarbij u de wenkbrouwen fronste en dat "moet dat nu zo?" kreeg uw volle attentie en elke nieuwkomer werd met vaderlijke bezorgdheid omringd.

Als voorzitter bent u de ideale figuur: u straalt voornaamheid uit en u beweegt u vlot in de hoogste dorpskringen. Als gewezen gemeentesecretaris beschikt u over de nodige diplomatieke gaven, de podiumervaring en de welsprekendheid. U hebt bovendien overal vrienden, maar toch vooral in Pinokkelijn waarmee u gevoelsmatig verbonden blijft, ondanks de generatieverschillen.

In de beginjaren liepen er in de stukken die wij speelden nog eerbare notarissen, integere politieagenten en brave nonnen en paters rond. Nu zijn het geflipte zussen, decadente zuiplappen, corrupte schepenen, amorele vrouwen en gepluimde kiekens. Het kan verkeren. Fons heeft daar zo zijn gedacht over, maar hij aanvaardde de evolutie en vooral, hij zag dat het goed bleef, dat het beter werd en dat de generatiewissel zich positief doorzet.

Fons, uw gestrengheid klinkt bezorgd, uw kritiek klinkt mild. U zegt niet dat ik drie bladzijden tekst oversloeg maar dat het leek alsof ik iets vergeten was; u zegt niet dat de zaal halfvol zit maar dat er hier en daar lege plekken zijn; u zeg niet dat iemand te stil spreekt maar dat u hem niet goed kon horen. Fons u bent een ironische grapjas en vooral "u zegt het met bloemen".

En als ik over bloemen spreek, dan denk ik ook nog even terug aan uw tweede echtgenote, Liliane, die ons altijd zo graag in de bloemetjes zette en die samen met u vele hoogdagen van Pinokkelijn intens heeft meebeleefd. Na haar heengaan is Fons er, mede door zijn enthousiasme voor het toneel, weer bovenop gekomen.

Beste vrienden, ik ken Fons ook buiten het toneel en ik kan het hier getuigen: bij ons staat een schoon mens en ik gebruik het woord "schoon" in de betekenis die de oude Grieken eraan gaven, namelijk "goed". Ik ben in mijn leven niet veel te biechten geweest, alléén als het moest en nooit als het moést. Ik vond die pastoors maar niks; maar als ik dan nog eens bij iemand te biechten zou gaan, dan zou het bij de Fons zijn: een begripvolle vergeving en een kleine penitentie om in orde te zijn met de administratie van Sint Pieter.

Fons, uit naam van alle leden van Pinokkelijn bedank ik u voor alles en wens ik u nog veel zon toe in uw nadagen. Lang leve Pinokkelijn, lang leve Fons... Hip-hip-hip-hoera!!!

Paul Ruys

Fons stierf op 11 september 1999, op een leeftijd van 83 jaar.
Wij zullen hem nooit vergeten...